Op een camping aan het Veersemeer

Komt een ietwat stugge campingbaas

Uit zijn huis te voorschijn

Achter de balie rondom inschrijfformaliteiten

Blijken zijn diepblauwe ogen

Opvallend vaak een derde spreker in ons gesprek

Pratend over

Het campingbazenschap

Het boerzijn dat hij ook nog is

Mijn plompverloren constatering

Dat dit een mooi baantje lijkt

Zijn blauwe ogen worden dieper blauw

En uit zijn mond de woorden:

“Het is anders keihard werken”

Die woorden waren niet eens nodig

Zijn ogen zeiden alles al

Mijn haastig zeggen

Dat mijn vraag

Allerminst denigrerend was bedoeld

De kleur weer terug

Naar het eerste blauw

Even later uit het niets

In het gesprek

Zijn uitkijktoren op de camping

Die hij regelmatig

Rond de klok van 5:00 beklimt

Gelijktijdig noemen dat dat moment

Het wakker worden van de wereld

In zich draagt

Hij laat me delen

In wat hij op die ochtend

Vanuit zijn uitkijktoren

Had gezien

Op zijn telefoon een springend vosje

Ik kijk hem aan

En zie de zachtste blauwe ogen

Die ik in mijn leven zag