Ik stel me haar zo voor

Als ik op het IJveer stap

Of door willekeurig welke straat

In het Amsterdamse fiets

Of toen ik 10-jarig en de eerste keer

Het gerinkel van de tram

Van binnenuit ervoer

Ervaar ik elke keer opnieuw

Een soort van

Thuiskomen

Hoe het kan

Ik weet het niet

Dit gevoel bestaat al heb ik

Hier nog nooit gewoond

Kan het zijn dat de oma

Die hier eerder fietste wellicht

Eerder vaker liep

In mijn zijn van hier en nu

Nog invloed heeft

Ik stel me haar zo voor

Met opgestoken haar

Een wapperende rok vol bloemen

Aan deze waterkant

Gepubliceerd door viviantevreden

Onbekend's avatar

Ik observeer Mensen, situaties, natuur En als vanzelf Komen daar woorden bij Dat is altijd zo geweest Met een hoofd vol denksels over van alles en nog wat is het heerlijk om regelmatig tijd te nemen die denksels tot de kern terug te brengen. Ik kom dan altijd uit op korte zinnen. Dat kost geen moeite dat gaat vanzelf. Waar ik dan de tijd in stop is schaven tot echt de essentie overblijft.

Plaats een reactie