Midden op de camping, waar het op dit moment giet van de regen staat Hondie Snor met zijn slippers in de modder terwijl Dan druk greppels aan het graven is om het water buiten de tent om te leiden. Dan heeft daarbij zijn waterdichte ridderpak aan en is verder voorzien van een enorme blazer waarmee hij water een andere kant op kan dirigeren. ‘Zeg Hondie’, zegt Dan, terwijl er net weer een klont modder op een heuveltje belandt en zijn blazer een hoog gierend geluid maakt, ‘als ik jou nou zou vragen waartoe wij werkelijk op aarde zijn, wat zeg jij dan?’ Hondie kijkt Dan wat verbouwereerd aan, strijkt wat langs zijn snor en antwoordt: ‘Tja eh daar vraag je me zo wat Dan. Ik ben eigenlijk net aan het overwegen of ik mijn zwembroek aan ga doen om te voorkomen dat al mijn kleren nat worden. Die zwembroek is daar immers voor bedoeld, de rest van mijn goede goed niet. Heb je even? Kom ik zo bij je terug en geef ik antwoord op je vraag’. Dan knikt en schept lustig verder. Hij heeft er eigenlijk wel lol aan dat water wat om de tent te leiden en voor hij er erg in heeft ontstaan er naast greppels om de tent, rivieren op het kampterrein en heeft hij inmiddels een begin gemaakt met het boetseren van een vergelijkbaar kasteel als waar hij in is opgegroeid. Hij wil net wat bijwerken aan het rechterkanteel als Hondie in zijn bloemetjes zwembroek pontificaal in een gracht gaat staan. ‘Ik dacht nog eens na Dan, over je vraag, en moet gewoon tot de conclusie komen dat er geen echt nut is van ons hierzijn wat mij betreft. Behalve dan wat jij op dit moment doet wellicht: iets nuttigs dat verwordt tot iets leuks. De rottige regen die om de tuin, eh ik bedoel de tent, geleid moest worden resulteert in een prachtig waterwerk met slotgracht en nostalgisch kasteel aan toe. En of dat nog niet genoeg is sta ik hier met mijn maat 44 gewoon plezierig in de slotgracht te pootje baden. Chapeau zou ik willen zeggen. Als dit het nut niet is dan weet ik het ook niet meer!’ Dan fronst zijn wenkbrauwen. Ergens vindt hij het leuk aan Hondie dat die altijd weer de leukigheid van zaken inziet. Desalniettemin was zijn vraag echt bloedserieus. Zo staand te graven met de regen langs zijn ridderpak met in de verte de hogere bergen en het fjord verbaast hij zich en voelt hij groot ontzag voor alles dat er is. Op school en in boeken is natuurlijk van alles uitgelegd over het ontstaan van de wereld, de technische kant, de wetenschappelijke kant. Maar het werkelijke nut van leven daar heeft hij noch op school noch op de uni antwoord op gekregen. Reden om er steeds maar over na te denken en ook anderen te bevragen op hun zienswijze. ‘Och Dan toch’ roept Hondie, terwijl hij plonzend door de plassen stampt, ‘loop je weer te piekeren of is het eerder prakkiseren deze keer? Staat mijn antwoord je niet aan misschien?’. ‘Nou nee, dat is het niet, ik denk gewoon in mijn eigen hoofd een beetje door over mijn vraag’. ‘Aha’ roept Hondie en komt als een woeste pony op hem afgestoven. ‘Toch een beetje prakkiseren in dat bolletje van je’. Eenmaal in de buurt van Dan springt hij hem lachend in de armen. Dan kan niet anders dan hem opvangen en vast grijpen. Terwijl Hondie over de ribbels van Dans helm rammelt moeten ze beide lachen.