Hondie zit op zijn vouwfiets naar het station. Het is weer werken geblazen. Na flink wat weken freewheelen was het wel even lastig opstaan. Ook zijn snor had er moeite mee. Er moest touperen aan te pas komen en een spuitje haarlak was nodig om hem in de krul te krijgen. Dan fietst naast hem op zijn mountainbike. Aan zijn stuur zijn glimmend nieuwe actetas met riddersjabloon en op zijn hoofd de werkuitvoering van zijn ribbelhelm. ‘Hé Dan, moet je kijken, wat vindt je daar nou van?’. Dan kijkt om zich heen maar snapt even niet wat Hondie bedoelt. ‘Kijk daar recht voor je Dan op dat bilboard’ zegt Hondie. Dan kijkt nu recht omhoog en vergeet bijna de bocht te nemen. Een paar andere fietsers bellen geïrriteerd waardoor hij weet dat hij snel moet bijsturen. Nog net ziet hij een grote reclame van ‘my little plastic footprint’ met de opdracht je eigen plastic footprint bij te houden op een app. ‘Het is toch werkelijk van de zotte’ zegt Hondie, ‘van mij hoeven ze komkommers, bleekselderij en appels niet in plastic te verpakken, maar in de supermarkt is er geen andere keuze. Wat kan ik daar nou aan doen? Pak die bedrijven aan die het ene na het andere bedenken om er plastic omheen te wikkelen’. Het lijkt wel of zijn snor mee doet met zijn verontwaardiging want de punten wippen lustig mee terwijl er spetters uit Hondies mond vliegen zo boos is hij. ‘Of misschien moet de regering eens paal en perk stellen aan de plastic productie, maar in Den Haag zal er flink gelobbyd worden om dat te voorkomen’ voegt Hondie toe. Op dat moment moet hij rechtsaf slaan richting het station om de trein te halen. Dan moet juist rechtdoor om in de wijk verderop de spullen in zijn klas klaar te gaan zetten. Op dit kruispunt stoppen ze altijd om even afscheid te nemen. ‘Laten we niet zo uit elkaar gaan Hondie op onze eerste werkdag. Ja je hebt gelijk zo’n reclame maakt dat wij ons rottig voelen over het bakje tomaat in een plastic omhulsel dat we kopen, terwijl eigenlijk de plastic industrie moet stoppen met dat soort bakjes produceren, maar dat gigantische vraagstuk hoeven we niet om half acht ‘s ochtends op te lossen dacht ik zo’. Dan stapt van zijn fiets af om Hondie een knuffel te geven voor ze allebei huns weegs zullen fietsen. Terwijl Hondie ook zijn vouwfiets neerzet mompelt hij verder: ‘Ja het nu maar afdoen alsof het niet een oneerlijke boodschap is vind ik echt..’ Dan onderbreekt liefdevol maar streng: ‘Hondie Snor, nu stoppen met dat gemor. Kom hier dikke vriend, je hebt een knuffel verdiend’. Wijd spreidt Dan zijn armen. Hij weet dat rijmen en zo’n gebaar goed werkt als Hondie in een pruttelbui is. Hondie loopt schoorvoetend naar Dan toe en schurkt zich tegen Dan aan. Hij hoort zijn ademhaling en voelt zijn harteklop. Hij merkt dat hij wat rustiger wordt. Hij snuift Dan’s heerlijke douchegeur op en zegt zacht: ‘Dank je wel Dan, dit was een goed plan, ik word er gelukkig rustig van, waardoor ik dat hele gedoe met plastic wel even laten kan. Maar je weet dat ik er niet de man van zijn kan die er niet op terugkomen zal. Nee ben je mal, daarvoor is dit onderwerp een veel te serieus geval’. ‘Zo is dat Hondie! Fijne dag en tot straks’ zegt Dan terwijl hij zijn fiets alweer pakt. ‘Ja Dan, tot straks’ roept Hondie en springt op zijn vouwfiets in de hoop dat hij de trein nog zal halen.