Het is zondag en Hondie en Dan besluiten en etappe van het Maarten van Rossumpad te gaan lopen. Als ze bij Lage Soer het pad oppakken leest Hondie voor wie Maarten van Rossum eigenlijk was. Afgezien van een notoire slimme mopperkont in het hier en nu, zo’n 500 jaar geleden een wreed krijgsheer die met ruzie, moord en doodslag in naam van de koning meningsverschillen oploste en daarmee het land veilig hield. ‘Was het veilig of stonden mensen doodsangsten uit waardoor ze zich netjes gedroegen?’ vraagt Dan zich hardop af. ‘Zou er een tijd komen dat ook het Maarten van Rossumpad niet meet zo heten mag?’. ‘Hoe bedoel je?’ vraagt Hondie. ‘Nou, misschien komt er wel een tijd waarin het normaal is dat mensen het over de hele wereld, het in elk hoekje en gaatje roerend met elkaar eens zijn dat moord en doodslag niet de juiste weg is om een meningsverschil op te lossen. In zo’n tijd zou het normaal zijn dat vriendelijkheid altijd en overal de norm is’ mompelt Dan er achter aan. ‘Als die tijd er komt dan zou zo’n pad waar wij nu lopen genoemd moeten worden naar een held die vriendelijkheid hoog in het vaandel droeg en een meningsverschil oploste met een vraag voor een oordeel’ vult Hondie aan. Hondie wordt erg enthousiast bij de gedachte en zegt vrolijk: ‘Och Dannetje toch, wat weer een interessant overdenkannetje’.

‘Eh Hondie ik vind dit niet een onderwerp om vrolijk over te gaan rijmen. En al helemaal niet om de boel met niet bestaande woorden aan elkaar te lijmen’. Het is even stil als Dan dat heeft gezegd want hij realiseert zich dat hij net ook gerijmd heeft, weliswaar met bestaande woorden maar hij merkt meteen hoe lekker de zinnen rollen als ze rijmend op elkaar aansluiten. Dit heeft hij nog niet gedacht of hij ziet Hondie hikken van de lach. Zijn snor fladdert vrolijk op en neer. ‘Ja ja Dan daar had je me even, door zelf een rijmshow weg te geven. Maar even terug naar wat je net zei Dan. Het is natuurlijk een volledig illusionair plan. Het zou een wonder zijn als mensen elkaar over een tijdje de koppen noch letterlijk noch figuurlijk inslaan. Dat zou een tijd zijn waarin we met elkaar geleerd hebben te vragen en te luisteren voor we aannames doen. En tegelijk ook rustig kunnen uitleggen wat we zelf nodig hebben of voelen. Een tijd waarin iedereen bereid is wat water bij de wijn te doen en weet hoe dat moet om een meningsverschil bij te leggen. En als ik dan nog even door mag filosoferen dan zou het ook tof zijn dat grote en kleine mensen na een moeilijk gesprek of een ingewikkelde onderhandeling weten dat ze een gezamenlijk mooie uitkomst hebben en daar samen een spaatje of glas champagne op drinken’. Hondie wipt wat heen en weer op zijn voeten want hij is benieuwd wat Dan van zijn verhandeling vindt. Dan is stil. Hij denkt na ziet Hondie aan zijn frons. Hij weet ook dat hij Dan op zo’n moment niet te snel uit zijn concentratie moet halen. Tegelijk moet Hondie daarbij zijn eigen nieuwsgierigheid behoorlijk onderdrukken. Hij blijft wat heen en weer wippen tot hij zich op een gegeven moment echt niet meer kan inhouden. Hij roept bijna: ‘nou kom op Dan, wat vindt je er nou van?’.

‘Ik wil het niet zien als een illusie Hondie’ zegt Dan. ‘Ik blijf er in geloven dat het een keer gaat gebeuren. Daar doet die Maarten van Rossum niets aan af. En laten wij er zelf vandaag mee beginnen. Laten wij elkaar vandaag vooral vragen stellen en proberen elkaar te begrijpen als we een meningsverschil hebben‘. ‘Maar dat doen we toch altijd Dannetje, dikke vrienden als we zijn? We hebben wel eens ruzie maar we praten het altijd uit’. Terwijl Hondie dit zegt trommelt hij even op Dan zijn ribbel helm. ‘Nou altijd is wel heel vaak Hondie, laten we het houden op meestal’ zegt Dan er ietwat streng achteraan. ‘Ja ja Dannetje mijn mannetje tuurlijk, we zijn ook gewoon maar mensen, maar nooit slapen of de deur uit gaan voor het meningsverschil is opgelost. Enneh als we elkaar niet snappen…’. ‘Eerst een vraag stellen voor je oordeelt’ zeggen ze in koor.