Na een volle werkdag

Rij ik langs het Amsterdamse

Om met mijn kinderen te eten

Een heerlijk geurende pasta

Staat bij binnenkomst kant en klaar op tafel

Al gauw belanden we in een relevant gesprek

Over het nut en de noodzaak van Esperanto

Als in een flits schieten mijn gedachten

Naar mijn ouders en dan specifiek naar

Mijn moeder, vlak voor WO II geboren

Niet in taal en actie betrokken in een verschrikkelijke oorlog

Wel in sfeer, angst en grote zorgen

Omwenteld in haar vroegste jeugd

Zittend onder een tafel terwijl

Bommen vielen en grote mensen

Onverstaanbaar schreeuwden of huilden

Ik weet dat dat ongelofelijk invloed had

Op haar later leven

Een deel van die ervaringen kanaliseerde ze in allerhande vredes- en gelijkheidsbeginsels

Zo hingen op de WC deur de grammatica

En alle woorden in het Esperanto

Een onzijdig verzonnen taal

Voor ieder in een week te leren

Om dan de functie te kunnen dragen

Dat iedereen met elkaar kan praten

Ontmoeting wordt zo makkelijk

Onbegrip en oordeel raakt verder weg

Wat maakt dat vrede dichterbij is

Vanuit ethisch-filosofische principes

Vindt mijn jongste zoon dit gegeven een mooi principe

Praktisch schat hij in dat er 15 jaren nodig zijn

Op alle scholen in het Europese

Om het een logische taal voor ieder te laten worden

Economisch redeneert hij er achteraan wat het zou kosten

Realistisch redeneert hij dat er waarschijnlijk geen oren naar zijn

Ik vul aan met het feit dat mensen

Maatschappijen of werelddelen

Doorgaans pas wat willen veranderen

Als er urgentie gevoeld wordt

Voor Esperanto is geen urgentie

Want veel mensen spreken Engels

Op tafel komt dat dat niet voor iedereen in Europa geldt

Als je toch iets moet leren aan taal

Laat dat dan simpel zijn en voor iedereen hetzelfde

Ik realiseer me dat dat zou maken

Dat er gelijkheid ontstaat

In de auto voel ik mijn moeder op de achtergrond

Ze voelt trots en blij

Ze wil van alles toevoegen

Het is mooi dat ze voortleeft in gedachten