Fries weemoedig

Ik voel me wat weemoedig

Door het Friese

Dat ik ga verlaten

Al zal ik er nog regelmatig zijn

Om het alom vertegenwoordigd water

In verschillende gedaanten

Grootse meren, kleine sloten

Stilstaand, stromend

Diepig blauw, venijnig bruin

Kabbelend, onstuimig

Koel verkwikkend, ijzig koud

Als ik rij vanuit het westen

Op de brug bij it Tsjûkemar

Zie ik

Zilvergele rietkragen

Wuivend in de wind

Weet ik

Koeten, futen, kikkers

Rommelend langs de waterkant

Denk ik

Aan de liefde van mijn leven

Die ik in het Friese mocht ontmoeten

Aan mijn oudste kind

Dat hier ter wereld kwam

Gepubliceerd door viviantevreden

Onbekend's avatar

Ik observeer Mensen, situaties, natuur En als vanzelf Komen daar woorden bij Dat is altijd zo geweest Met een hoofd vol denksels over van alles en nog wat is het heerlijk om regelmatig tijd te nemen die denksels tot de kern terug te brengen. Ik kom dan altijd uit op korte zinnen. Dat kost geen moeite dat gaat vanzelf. Waar ik dan de tijd in stop is schaven tot echt de essentie overblijft.

Plaats een reactie