Ik loop op mijn laatste ochtend

Over het grootste plein van Avignon

De tweede Paus huisde, preekte hier

Het pauselijk paleis, de kathedraal

Groots, nog groter

Op de stoep bij een nog dichte winkel

Ligt iemand met een warme deken

Tot over het hoofd getrokken

Verderop een man

Hij schudt een deksel om wat geld

Zijn waterblauwe ogen treurig op oneindig

Bij het gemeentehuis

Declameert een man

Over vrijheid, gelijkheid, broederschap

Hij roept en schreeuwt

Iedereen loopt om hem heen

Als ik terugloop

Passeer ik een man

Hangend met zijn hoofd tussen zijn benen

Zijn hond heeft hij vast aan een lijn

Op het bord dat naast hem staat

Heeft hij geschreven dat ze beide honger hebben

Wat is het toch dat mijn hart steeds breekt

Bij het zien van dit soort mensen?

Ik kan er haast geen kant mee uit

Quatorze juillet

Is niet voor iedereen hetzelfde