Eenzaamheid als sluipend hoofdpersoon

Ik lees het boek van Lale Gül

Lang nadat de hype voorbij is

Lang nadat ze besloot

Niet meer te kunnen schrijven

Door alle oordeel, dreiging, buitensluiten

Lang nadat ze besloot

Haar pen toch weer ter hand te nemen

Door het vinden van gehoor, medestanders

Ik vind het boek

Rauw, sexy, confronterend

Gedurfd en niets ontziend

Filosofisch, geopolitisch van toon

Ik moet lachen om haar scherpe observaties

Ik heb bewondering voor haar virtuele taal

Ik moet huilen om de grote eenzaamheid

Die als tweede hoofdpersoon

Sluipt door heel het boek

Gepubliceerd door viviantevreden

Onbekend's avatar

Ik observeer Mensen, situaties, natuur En als vanzelf Komen daar woorden bij Dat is altijd zo geweest Met een hoofd vol denksels over van alles en nog wat is het heerlijk om regelmatig tijd te nemen die denksels tot de kern terug te brengen. Ik kom dan altijd uit op korte zinnen. Dat kost geen moeite dat gaat vanzelf. Waar ik dan de tijd in stop is schaven tot echt de essentie overblijft.

Plaats een reactie